Ela ve Paylaşan Bahçe

Demir kapı gıcırdadı. Ela babaannesinin elini bıraktı ve içeri bir adım attı.

Burnuna ıslak toprak kokusu doldu. Yapraklar sabah güneşinde parlıyordu. Çitin üstünde bir serçe zıpladı, sonra uçtu.

"Burası kimin bahçesi, babaanne?" diye sordu Ela.

"Mahallenin," dedi Babaanne. "Herkes bir parça eker. Herkes biraz bakar."

Ela ince toprak yollarda yürüdü. Domatesler sırıklara bağlanmıştı. Kırmızı olanlar da vardı, yeşil olanlar da. Fasulyeler bir ipe tırmanıyordu. Kabak yaprakları şemsiye gibi açılmıştı.

Bir yaprağın altında bir salyangoz duruyordu. Ela eğilip ona baktı. Salyangoz boynuzlarını yavaşça içeri çekti. Ela nefesini tuttu ve bekledi. Bir süre sonra boynuzlar yine dışarı çıktı.

Bahçenin ortasında yeşil bir musluk vardı. Musluğun yanında kocaman, gri bir kova duruyordu. Musluktan bir damla düştü, toprakta küçük bir iz bıraktı.

Kapının yanındaki tahtada isimler yazılıydı. Her ismin yanında bir sebze resmi vardı. Ela harfleri tanımıyordu ama resimleri tanıdı. Bir havuç, bir biber, bir marul.

"Bizim adımız nerede?" diye sordu.

"Henüz yok," dedi Babaanne. "Önce bir yer seçeriz."

Babaanne tahta banka oturdu. Çantasından termosunu çıkardı. Ela köşeleri tek tek denedi.

İlk köşe dut ağacının altındaydı. Orası serindi ama karanlıktı. Yerde ezilmiş dutlar vardı, ayakkabısına yapıştı.

İkinci köşede kocaman bir taş vardı. Ela taşı itti. Taş hiç kıpırdamadı.

Üçüncü köşe musluğun dibindeydi. Toprağı çamur olmuştu. Ela'nın ayakkabısı battı, çıkarken şlop diye ses yaptı.

Sonra Ela çitin dibine geldi. Güneş tam oraya vuruyordu. Toprak kuru ve sıcaktı. Ela avuçlarını toprağa koydu. Avuçları ısındı.

"Babaanne, burası en güzeli!"

Babaanne çayından bir yudum aldı. "Tohum üç şey ister," dedi. "Toprak, su, güneş."

Ela parmaklarını açıp saydı. "Toprak var. Güneş var." Sonra başını çevirip musluğa baktı. Musluk bahçenin öbür ucunda kalıyordu. Ela omuz silkti. "Su da olur," dedi.

Ela cebinden küçük, kırmızı küreğini çıkardı. Toprağa uzun bir çizgi çekti. Sonra bir çizgi daha çekti. Sonra iki çizgi daha. Çitin dibinde küçük bir kare oluştu.

"Burası benim," dedi Ela.

Karenin köşelerine taş dizdi. Bir taş, iki taş, üç taş, dört taş. Taşlar beyaz ve pürüzsüzdü. Ela onları yol kenarından tek tek seçmişti.

Çitin öbür yanından top sesleri geliyordu. Çocuklar bağırıyor, gülüyordu. Birden kırmızı bir top çitin üstünden uçtu. Tam Ela'nın karesine düştü. Taşlardan biri yuvarlandı. Çizginin bir ucu silindi.

Ela topu hemen kaptı. Çitin üstünden geri attı.

"Teşekkürler!" diye seslendi bir çocuk.

Ela cevap vermedi. Yuvarlanan taşı yerine koydu. Çizgiyi parmağıyla yeniden çekti. Çizgi şimdi daha derindi.

Babaanne bankından baktı. Ela'nın yanına gelip karenin kenarına çömeldi.

"Güzel bir yer seçmişsin," dedi. "Güneşi bol."

Ela başını salladı. Taşları bir kez daha düzeltti.

Sonra küreğiyle karenin içini kazdı. Toprağı ufaladı, içinden küçük taşları ayıkladı. Bir tane eski düğme buldu. Düğme maviydi, ortasında dört deliği vardı. Ela düğmeyi cebine koydu. Karenin toprağı şimdi yumuşacıktı.

Güneş tepeye çıkınca Babaanne termosunu kapattı. "Haydi Ela, öğle yemeği vakti."

Ela karesine son bir kez baktı. Dört taş yerindeydi. Çizgi de yerindeydi.

Demir kapı yine gıcırdadı. Eve yürürken Ela avuçlarını burnuna götürdü. Avuçları hâlâ toprak kokuyordu.

Akşam olunca Ela pencerenin önüne oturdu. Bahçe aşağıda, sokağın köşesinde görünüyordu. Çitin dibi şimdi gölgedeydi. Dut ağacına bir karga kondu. Sonra karga da gitti.

Babaanne yanına geldi. Elinde küçük bir teneke kutu vardı. Kutunun kapağında solmuş bir çiçek resmi vardı. Kutuyu Ela'ya uzattı. Kutu tıkır tıkır öttü.

"Yarın açarsın," dedi Babaanne. "Bahçede."

Ela kutuyu iki eliyle tuttu. Kulağına götürüp salladı. Tıkır tıkır. İçinde küçük, sert bir şeyler vardı.

Kutuyu yastığın kenarına koydu. Perdeyi yarıya kadar çekti. Sokak lambaları birer birer yandı. Ela lambaların sarı ışığını saydı, sonra saymayı bıraktı.